Disability pride month is bedoeld om mensen met een beperking in het zonnetje te zetten en de samenleving te laten zien wie wij zijn en dat we trots zijn op onszelf, met en soms juist dankzij onze beperkingen. Vandaag delen we het verhaal van Edwin.
Wat betekent Disabilty Pride Month voor jou?
Disabillity pride month betekent voor mij dat het een moment is om extra aandacht te vragen aan personen zonder beperking, zodat zij zich meer bewust kunnen worden van waar wij tegenaan lopen.
Voor gezonde mensen is het over het algemeen vanzelfsprekend dat zij overal kunnen komen en in kunnen, terwijl dat voor ons niet bij de standaarden hoort.
Door disability pride month kan daar meer aandacht aan besteed worden en kunnen mensen ook beter begrijpen waar wij mee te maken hebben. Tegelijkertijd vind ik eigenlijk dat we geen aparte maand nodig zouden moeten hebben omdat wij onderdeel zijn van de maatschappij en dus niet apart of gescheiden daarvan willen worden behandeld.
Hoe kunnen we de bewustwording meer onder de aandacht brengen?
We hebben al vaker gemerkt dat zelf ervaren een belangrijk leerproces kan zijn voor personen die zelf geen beperking hebben. Juist door ze zelf in een rolstoel een gedeelte van de stad te laten ervaren of naar een toilet te laten gaan, brengt dat bewustwording mee waardoor zij zelf ervaren tegen wat voor soort obstakels je aan kunt lopen als je in een rolstoel zit.
Ik heb zelf ook veel geleerd van personen met andere beperkingen en dat gebeurde ook vaak door dingen te ervaren. Je gaat er pas op een andere manier over nadenken en naar kijken als je het zelf meegemaakt hebt. Ik zou bijvoorbeeld zelf graag voorlichting willen geven aan de personen die verantwoordelijk zijn voor de uitvoer bij een bouwproject. Op papier kan iets goed vermeld staan, maar als de uitvoerder niet beseft dat het met een reden zo bedacht is en het toch anders wil doen, kan iets alsnog ontoegankelijk worden.
Waar hoop je dat we volgend jaar staan in juli?
Wij (personen met een beperking) zijn onderdeel van de maatschappij en willen ook voelen dat we erbij horen. Ik vind dat wij geen aparte maand hoeven te hebben. Het zou mooi zijn als er over toegankelijkheid nagedacht wordt als er iets nieuws gebouwd of opgericht wordt, zodat wij ook mee kunnen doen. Ik hoop dat de maatschappij over een jaar daar verder in is.
Vaak kunnen kleine aanpassingen al zorgen voor een grote glimlach. Bijvoorbeeld als ik gewoon gebruik kan maken van een toiletruimte die is aangepast voor invaliden.
Ik hoop dat we in Nederland ook meer gaan kijken naar hoe bepaalde zaken in andere landen gaan en dit ook willen overnemen omdat het goed werkt voor personen met een beperking.
Ik maakte bijvoorbeeld in Londen mee dat ik zelfstandig de bus in kon waarbij je door middel van een knop de oprijplaat uit de bus kunt laten komen, zonder dat je hulp nodig hebt van iemand anders. Hier in Nederland heb je hulp nodig van de buschauffeur die de oprijplaat uitklapt en is de overgang van de bushalte naar de bus soms te hoog waardoor de oprijplaat te steil is. Tegelijkertijd besef ik mij ook dat niet alles op een andere, toegankelijkere manier kan, maar veel wel en het zou mooi zijn als Nederland dit van andere landen wil overnemen in plaats van opnieuw het wiel te willen uitvinden.
Waar ben je trots op juist vanwege je beperking?
Mijn lijfspreuk is voor elk probleem is een oplossing. Die heb ik geleerd van mijn stiefvader en dat is wel hoe ik in het leven sta. Ik ben er trots op dat ik altijd eerst iets wil ondervinden voordat ik een mening vorm. Als persoon met een beperking moet je vaak zelf van alles uitzoeken en regelen. Ik ben er trots op dat ik dingen zoals het krijgen van een geschikte rolstoel altijd zelf goed uitzoek en ermee aan de slag ga om zo zelfstandig mogelijk te kunnen blijven functioneren. Ook heb ik bereikt dat bij de Muzenconcerten in de Reeshof voortaan op de website vermeld staat waar het invalidetoilet zich bevindt, zodat je als rolstoelgebruiker op het festival niet hoeft te gaan zoeken.