Disability pride month is bedoeld om mensen met een beperking in het zonnetje te zetten en de samenleving te laten zien wie wij zijn en dat we trots zijn op onszelf, met en soms juist dankzij onze beperkingen. Vandaag delen we het verhaal van Anouk.

Wat betekent Disabilty Pride Month voor jou?

Ik was er nog niet mee bekend, maar ik vind het heel goed dat deze maand er is. Mijn beperking is namelijk onzichtbaar, net zoals veel andere beperkingen. Daardoor zijn mensen geneigd om te denken dat ik een gezonde jonge vrouw ben. Mensen kunnen bijvoorbeeld niet aan mij zien dat ik veel last heb van prikkels, waardoor alles harder bij mij binnenkomt en mij dat veel energie kost. Zo reed een taxichauffeur een keer door, toen hij mij zag staan omdat hij niet verwacht had dat ik een beperking had en door hem opgehaald moest worden. Door deze maand kunnen mensen zich bewuster worden van onzichtbare beperkingen en meer gaan beseffen dat het dus niet aan de buitenkant te zien is.

Hoe kunnen we de bewustwording meer onder de aandacht brengen?

Door bijvoorbeeld de posters met quotes die Toegankelijk Tilburg al heeft. Maar ik denk dat een poster met de tekst ‘kan jij mijn beperking zien?’ erop ook veel kan bijdragen voor meer bewustwording omtrent onzichtbare beperkingen.

Mensen mogen meer naar elkaar omkijken, waardoor onzichtbare beperkingen ook zichtbaarder worden. Het is mooi als mensen daarbij ook behulpzaam zijn zonder te betuttelen en ze het ook respecteren wanneer ik aangeef iets zelf te kunnen en willen doen. Goed luisteren, andermans grenzen respecteren en serieus nemen helpt daarbij. Zelf ben ik namelijk ook anders naar anderen gaan kijken sinds ik hersenletsel heb.

Daarnaast zou het helpend zijn als taxichauffeurs die regelmatig personen met een beperking vervoeren ook beter voorgelicht worden over onzichtbare beperkingen. Zo word ik liever in een taxi auto vervoerd dan in een busje omdat een busje vanwege rolstoelgordels veel meer geluid maakt, wat mij extra energie kost. Ook een raam wat openstaat of de geur van sigarettenrook komen extra bij mij binnen. Hierdoor kost een taxirit mij dan al zoveel energie dat ik al moe ben voordat ik ergens ben aangekomen. Als taxichauffeurs zich hier bewuster van zijn, kunnen ze hier rekening mee houden en is het voor mij en andere personen met een beperking veel prettiger.

Waar hoop je dat we volgend jaar staan in juli?

Ik hoop dat er meer begrip komt voor onzichtbare beperkingen en ik denk dat het helpt als wij ons blijven uitspreken hierover.

Ondanks dat ik mij niet eenzaam voel, denk ik dat er veel eenzaamheid heerst onder personen met een onzichtbare beperking en het zou mooi zijn als er bijvoorbeeld iedere maand een activiteit wordt georganiseerd zodat mensen met een beperking samen kunnen komen om te praten of om iets leuks te doen.

Daarnaast hoop ik dat de verbeterpunten wat betreft het taxivervoer ook volgend jaar zijn aangepakt.

Waar ben je trots op juist vanwege je beperking?

Ik ben er trots op dat ik zo positief in het leven sta en gelukkig goed mijn verhaal kan vertellen. Mijn beperking is iets wat mij overkomen is en waardoor ik mijn nieuwe zelf heb leren kennen. Daar deal ik mee en ik ga ervoor want ik ben blij dat ik nog leef. Volgens mijn ouders sleep ik hen erdoorheen met mijn positiviteit en daar ben ik ook trots op. Ik heb pech gehad dat ik een hersentumor kreeg en daardoor epilepsie en hersenletsel kreeg, maar ik heb ook heel veel geluk gehad dat ik er op tijd ben achter gekomen en dat ik snel zwanger

raakte want ik wilde heel graag moeder worden. Nu ben ik gelukkig al 7 jaar verder. Daarnaast helpt muziek mij heel erg en zorgt het voor minder fysieke klachten. Daarom zeg ik ook altijd ‘muziek is mijn medicijn’.