Disability pride month is bedoeld om mensen met een beperking in het zonnetje te zetten en de samenleving te laten zien wie wij zijn en dat we trots zijn op onszelf, met en soms juist dankzij onze beperkingen. Vandaag delen we het verhaal van Alex.
Wat betekent Disabilty Pride Month voor jou?
Ik kende het nog niet, maar ik vind het wel een goed initiatief. Ik vind het belangrijk dat er meer aandacht voor komt, omdat wij er ook bij horen. We worden vaak als anders gezien en worden niet altijd gezien of gehoord, terwijl we hetzelfde zijn. Ook word ik vaak anders behandeld en werd ik op school vaak gepest omdat ik autisme heb. Het enige verschil is dat wij anders met dingen omgaan of gebruik maken van een hulpmiddel wat zichtbaar is, terwijl iedereen anders met dingen omgaat en een andere manier van leven heeft. Daarnaast worden we vaak als zielig gezien wanneer je bijvoorbeeld vanwege je handicap een robotarm hebt, terwijl in andere situaties een robotarm juist als cool zou worden beschouwd. Daarom is bewustwording heel belangrijk.
Hoe kunnen we de bewustwording meer onder de aandacht brengen?
Ik denk dat wij al een hele hoop doen vanuit Toegankelijk Tilburg. Ik vind dat we meer de kant van acceptatie op moeten, want alleen uitleg geven helpt niet altijd om mensen te laten inzien dat wij niet anders zijn.
Daarnaast hebben we het scholenproject en ik denk dat kinderen het leuk vinden, maar het misschien naderhand vergeten. Ik vind het belangrijk dat de bewustwording blijft hangen bij mensen en het zou mooi zijn om niet alleen op basisscholen voorlichting te geven maar ook op middelbare scholen en binnen het hoger onderwijs. Daarnaast zou het mooi zijn om niet alleen aandacht te besteden aan fysieke beperkingen maar ook aan mentale beperkingen waaronder autisme. Daarbij vind ik het belangrijk dat de boodschap op de juiste manier wordt overgebracht want wij zijn niet zielig. Ook kunnen we via social media meer laten zien hoe het is om een mentale en/of fysieke beperking te hebben en jongeren meer met elkaar verbinden. Denk bijvoorbeeld aan een leuk uitje zoals naar een film gaan die alle jongeren leuk vinden, waarbij zowel jongeren met en zonder beperking met elkaar omgaan en iets gemeenschappelijks hebben. Dan komen jongeren met en zonder beperking ook meer met elkaar in aanraking en kunnen we laten zien dat het niet zo erg is om een beperking te hebben, maar dat het er alleen soms wat anders uitziet. Ik merk dat mensen gauw denken ‘wat is er mis met degene’, terwijl degene waarschijnlijk wel gewoon mee kan doen en mee wil doen, maar geen mensen in hun omgeving hebben met wie ze mee kunnen doen.
Waar hoop je dat we volgend jaar staan in juli?
Ik hoop dat er volgend jaar meer aandacht voor is en dat we meer mee kunnen doen en dat dat ook als normaal beschouwd wordt. Tot op heden zijn er namelijk veel dingen gescheiden voor personen met een beperking. Als mensen met en zonder beperking meer samen komen, draait het minder om de beperking en is er meer verbinding. We zijn tenslotte allemaal mensen en willen erbij horen en gezien worden. Zo zijn er bijvoorbeeld speciale vakanties voor mensen met een beperking, maar daardoor draait het nog vaak om de beperking, terwijl het zo mooi zou zijn als een vakantiepark toegankelijk is voor iedereen.
Ook hoop ik dat we allemaal meer naar elkaar omkijken, naar elkaar luisteren en meer begrip tonen voor elkaar, want we zijn het allemaal waard. We mogen meer voor elkaar openstaan. Je ziet tenslotte niet of iemand autisme heeft. Het zou mooi zijn als we meer kijken naar iemands persoonlijkheid in plaats van iemands beperking.
Waar ben je trots op juist vanwege je beperking?
Ik ben trots op mijn zelfspot en merk dat dit vaak helpt om het ijs te breken en dat mensen dan geïnteresseerd raken en meer willen weten over leven met een beperking. Zo kan ik met mijn eigen racemonster (elektrische rolstoel) lekker over de fietspaden scheuren. Daarnaast maakt mijn autisme mij uniek en daar ben ik trots op.