“Ik ben weer gaan leven”
Het belang van een goede toegankelijke werkplek kan niet beter uitgelegd worden dan door Jennifer Franken. De 28-jarige Goirlese doet dit met passie op het kantoor van Toegankelijk Tilburg. Haar stem is zacht, maar de boodschap komt meer dan helder over. “Ik wil meer uit het leven halen. Nuttig werk en sport maakt me beter.” Beide zaken lijken heel normaal voor eenieder, maar voor Jennifer zijn het onmisbare invullingen van haar leven na haar zware ongeluk. Tot 2016 was er geen vuiltje aan de lucht voor de studente Toegepaste psychologie. Naast haar studie ramde ze stevig op de boksbal en beoefende ze de meest stoere vechtsport, Mixed martial arts, beter bekend als MMA. Dat laatste laat ze (nog) even aan zich voorbijgaan, maar inmiddels is boksen weer haar favoriete sport. Belangrijker dan sport is echter deelname aan het maatschappelijk leven. Hiervoor is een geschikte werkplek onontbeerlijk. Niet ver van Goirle, in Tilburg, werd deze gevonden bij Toegankelijk Tilburg. Vanuit een drempelloos kantoor met een goed toegankelijk toilet kan Jennifer samen met de andere vrijwilligers werken aan een meer inclusieve samenleving.
Lappenpop
Dat Jennifer hier actief is en haar dagelijks leven weer invulling geeft is een proces geweest van vele jaren. “In 2016 kreeg ik mijn ongeluk. Dat heb ik maar net kunnen overleven. Wel lag ik een half jaar in coma. Nadat ik hieruit ben gekomen heb ik twee jaar gerevalideerd. In die tijd was ik een soort lappenpop. Links was ik volledig verlamd en kon ik helemaal niets, en moet je nu eens kijken!” Jennifer deelt een soort uppercut uit richting de interviewer. Gelukkig zit de tafel er tussen. Het geintje tekent niet alleen haar fysieke groei, maar ook de enorme dosis humor. “Op deze arm heb ik een tattoo gezet met de tekst ‘Be strong’, op de andere arm wilde ik eigenlijk ‘zoek je ruzie’ laten zetten”, lacht de vrouw die ook heel goed ‘verbale hoeken’ kan uitdelen.
Na de revalidatie bleek het onmogelijk om terug te gaan naar haar ouderlijk huis. “Mijn vader vond gelukkig een perfect huis hier in Goirle. Het is een huis waar een praktijkruimte aan vast zat op de begane grond. Een ideaal plekje voor mij. Zeker nadat we de deuren beter bedienbaar maakten en de badkamer aangepast hebben. Daarmee was mijn thuissituatie weer op orde.”
Punniken
Jennifer is echter geen huismus. Ze wil – zolang de energievoorraad op orde is – er op uit. Bij voorkeur om iets bij te dragen aan de maatschappij. Samen met Ellen van den Berg (herstelcoach) werd de zoektocht ingezet naar zinvolle dagbesteding. Ellen hierover: “Dat viel tegen en bleek een lastig traject. De wens van Jennifer is om jonge mensen te coachen en in beweging te brengen. Dat is heel wat anders dan met een clubje oude mensen koffie drinken en punniken. Gelukkig kwam Uniek Sporten in beeld. Via Judith van Berkel werden linkjes gelegd naar het ROC waar Jennifer haar verhaal kon doen voor de studenten van de opleiding Sport en Bewegen. Helaas zijn deze lessen schaars en zoeken we naar een groter netwerk, waarbij we al contacten hebben met Fontys.” Jennifer en Ellen kwamen daarnaast ook terecht bij Toegankelijk Tilburg. Jennifer blikt terug: “Gerdy Zijlmans kende ik al vanuit het revalidatiecentrum. Zij kwam daar om haar nichtje te bezoeken. Begin van dit jaar kwam ik haar tegen in haar rol bij Toegankelijk Tilburg. Samen met Ellen hebben we toen afgestemd met directeur Francis Meulendijks. Zij is net als ik van het ‘doen’ en zo ben ik hier binnengerold.”
Prachtplek
Met de kwalificatie ‘prachtplek’ geeft Jennifer na een half jaartje samenwerking al duidelijk aan wat ze vind van haar wekelijkse werkplek. “Nu zit ik hier iedere dinsdagmiddag. Gelukkig kan ik voor het vervoer hier naar toe een beroep doen op mijn vader. Hij is mijn PGB-er en heeft een aangepaste bus aangeschaft om mij rond te rijden. Ik sluit aan bij het scholenproject en kom daar graag eerder mijn bed voor uit. Ook geniet ik van deelname aan de ervaringstour. Dat sluit allemaal volledig aan bij mijn missie om mensen te laten zien dat je tegen iedereen normaal moet doen! Daar hoef je overigens de kinderen niet op te wijzen. Veel volwassenen kunnen nog wel een beetje geschoold worden. Het komt nog steeds voor dat mensen mij verbaal benaderen alsof ik een kleuter ben. Eerst dacht ik dan ‘zak er maar in’, maar nu deel ik meestal een van mijn verbale hoeken uit hahaha.” Jennifer zit duidelijk goed op haar plek. Dat merkt ook Ellen. “Mijn doel was om weer een stukje Jennifer van vroeger terug te vinden. Dat lijkt gelukt. Ze vertelde me laatst dat ze weer was gaan leven. Dat vond ik prachtig. We gaan nog verder, want we moeten nog wat meer reuring in de week zien te krijgen.”