‘Een sfeervolle en goed toegankelijke werkplek’

Frank Rietman is een echte bèta. Zijn kamer stond vroeger al vol met oude radio’s en televisietoestellen. Waren ze kapot, Frank wist er wel raad mee. Dat gold vanaf eind jaren tachtig ook voor de inmiddels verschenen computers. Het openschroeven, repareren en weer – zonder overgebleven onderdelen – monteren ging in eerste instantie geheel zelfstandig. “Vanaf 1990 werkte mijn lichaam minder goed mee. Mijn progressieve spierziekte maakte deze klussen een stuk lastiger. Mijn moeder was in die jaren mijn beste helper. Zij voerde de zaken uit die ik haar vertelde.”

Met zijn minder makkelijke lijf heeft Frank gewoon wél 30 jaar gewerkt. Ook deze werkplekken waren gerelateerd aan technische bedrijven. Na een snel afgewerkte interne opleiding elektronica in Hoensbroek kwam hij al snel bij Philips in Breda terecht. “Daar werd ik meetkamerassistent. Dat was fysiek best zwaar werk. Later kwam een plek vrij op de tekenkamer. Daar werkte ik mee aan zeer aansprekende projecten. De meest opmerkelijk was wel het maken van een conferentiesysteem voor in het Kremlin. In eerste instantie stond ik nog gewoon achter een tekenbord, maar al snel kwamen ook daar de computers. Vanaf 1984 tot 2013 heb ik gewoon voor een salaris gewerkt. Mijn werkgever ontving mijn WAJONG uitkering en zette dat om in salaris. Via het UWV had ik een aangepaste auto om van Tilburg naar Breda te komen. Dat alles verviel in 2013.”

Lansierskazerne

Frank bleef actief, onder meer voor Toegankelijk Tilburg. “Samen met bouwkundige Ben Kaelen van Zet deed ik toegankelijkheidsonderzoeken. Op een dag stond het Regionaal Archief Tilburg op ons lijstje. Dat werd een voor mij meer dan gewenst bezoek. Archieven en geschiedenis behoren ook tot mijn aandachtsgebieden. Op mijn vraag of ze nog vrijwilligers konden gebruiken, kwam een snel en positief antwoord. Dat is nu zeven jaar geleden.” Stef Uijlens, coördinator van de vrijwilligers zat er toen zelf net een half jaartje. “Frank is niet de eerste ‘rollende’ vrijwilliger die we hier in huis haalden. Diverse andere mensen met een beperking zijn hier al heel waardevol geweest. Wij hebben een maatschappelijke functie en laten dat graag zien door een inclusief personeelsbeleid. Dat is inclusief de 77 vrijwilligers die wij – naast de vaste staf van 25 mensen – hebben rondlopen en rondrijden. We zitten hier in de voormalige Lansierskazerne. De plaats waar de paarden van Koning Willem II stonden. Het uit 1842 stammende pand was ook een textielfabriek en zelfs kort een wijkcentrum. Twaalf jaar geleden hebben we de laatste grote verbouwing doorgevoerd. Bij die ingreep zijn er veel goede voorzieningen aangebracht.”

Niet alleen fysiek

Het Regionaal Archief Tilburg is inderdaad prima toegankelijk. De lift met de spiegelende deur biedt rolstoelers de gelegenheid goed op iedere verdieping te komen. Een hellingbaan voor de lift wordt ook veel gebruikt door andere ‘wieltjes’, zoals de karren met archiefmappen er op. Het aangepast toilet is prima op orde, zodat er echt sprake is van een toegankelijke werkplek. “Het fijne hier is ook dat er naast deze fysieke aanpassingen er veel klusjes voor mij gedaan worden die slechts door collega’s opgepakt kunnen worden. Als ik binnenkom wordt ik uit mijn jas geholpen. Als ik koffie drink, dan is er wel iemand die het kopje naar mijn mond brengt. Deze zaken zijn minstens zo belangrijk om te noemen”, stelt Frank. Hoewel slechts een uurtje binnen, merkte de interviewer al direct dat ook de werksfeer hier heel ontspannen en gezellig is. “Klopt helemaal”, zeggen Stef en Frank bijna simultaan. “We werken prettig met elkaar samen. We hebben een app-groep en gaan geregeld op stap. Meestal een combinatie van ‘nuttig’ en ‘leuk’, maar wie weet gaan we ook gewoon nog eens naar de Apenheul.”

18e eeuwse handschriften

Een van de specialiteiten van Frank op zijn vaste dinsdagmorgen is het ontcijferen van handschriften van voor 1800. “Daar heb ik een cursus voor gevolgd. Het is heel interessant omdat je uit oude documenten veel informatie kunt ophalen. Veel anderen hier zijn bezig met oude foto’s. Er wordt stevig gewerkt. Vrijwilligerswerk is niet vrijblijvend, maar zoals gezegd, de sfeer is geweldig. We komen hier ook echt voor de gezelligheid naar toe. Als er aanpassingen nodig zijn om beter te kunnen werken, komen die gewoon. Zo heb ik een handzaam klein toetsenbordje bij mijn computer. Dat werkt hier goed, thuis heb ik bijna alles spraak gestuurd. (lachend) Dat wil ik ze hier niet aandoen.” Stef suggereert nog om hem dan zelf maar te archiveren in de kelder in een geluiddichte ruimte. Ook dit wordt weer met veel gelach begeleid.   

Interview en fotografie: Wouter Schelvis